«هر کسی کو دور ماند از اصل خویش،
باز جوید روزگار وصل خویش.»
— مولانا، مثنوی معنوی

درود و عرض ادب
من یاسمن وثوقی هستم؛ متولد یه روز گرم تابستونی، سال ۱۳۸۱.

همیشه گفتن علایق آدم‌ها از کودکی مشخصه و این برای من خیلی مشهود بود. از همون بچگی عاشق دوربین بودم؛ عاشق ثبت لحظه‌هایی که شاید دیگه تکرار نشن. با اینکه توانایی‌ام در ریاضی باعث شد همه من رو به اون سمت تشویق کنن، ولی زور علاقه‌ام چربید و نزدیک به شش ساله که وارد دنیای عکاسی و فیلم‌برداری شدم و هنوزم عاشقشم.

اما این فقط یه روی سکه بود.

از ده سالگی یه چیزی فهمیدم؛ اینکه رابطه‌ی خاصی با بچه‌ها دارم. انگار زبونشون رو بلدم. همیشه اون کسی بودم که بچه‌های کوچیک‌تر دنبالش می‌دویدن، باهاش بازی می‌کردن و حرف میزدن. وقتی این علاقه رو در کنار مدرسه و کار با کودکان تجربه کردم، یه چیزی توی دلم روشن شد؛ فهمیدم چقدر می‌تونم پا به پاشون باشم، وارد دنیای کودکانه‌شون بشم و اونا هم من رو نه به چشم یه آدم بزرگ، بلکه به عنوان یه همدم ببینن.

همین حس و انرژی بود که من رو برد سمت رشته‌ی علوم ورزشی؛ رشته‌ای که سرشار از حرکت، شادی و زندگیه و خوشحالم که این راه رو انتخاب کردم.

امروز با تمام این تجربه‌ها و علاقه‌هام، خوشحالم که در دبستان مهارت هستم و امیدوارم سال تحصیلی پرخاطره‌ای رو در کنار این بچه‌های عزیز داشته باشم.

با آرزوی موفقیت و شادی برای تمام خانواده‌ی بزرگ دبستان مهارت